فئودالیتۀ ملّاها

مأمورانِ مُسلّحِ پلیس بیست و چهار ساعته بیرونِ آپارتمانِ لوکسِ شاپورِ بختیار نگهبانی می دهند. دو نگهبانِ دیگر بیرونِ دَرِ آپارتمانی هستند که در آن نخست وزیرِ پیشینِ ایران وقایعِ وطنش را از طریقِ روزنامه ها و مجلّات دنبال می کند.
یکی از راه هایی که او پیام هایِ سیاسی خود را به ایران می فرستد، از طریقِ نوارهایِ ضبطِ صوت ی ست که به داخلِ ایران قاچاق می شود. و این همان تکنیکی ست که آیت الله خمینی هم وقتی در پاریس در تبعید به سر می برد، از آن استفاده می کرد.
آقایِ بختیار می گوید "دوستانش که با این نوارها دستگیر شدند، اعدام شدند".
او در حالی که در مقابلِ یک نقشۀ بزرگِ ایران ایستاده بود، تأکید کرد که "رژیمِ خمینی در آستانۀ سقوط است".
شایعاتی در موردِ رابطۀ آقایِ بختیار با ژنرال هایِ تبعیدی ایرانی در اروپا وجود دارد، که گفته می شود "یک ضدّ انقلاب را طراحی می کند".
از نخست وزیرِ پیشینِ ایران پرسیدم که آیا او از حملۀ نظامی به ایران حمایت می کند؟
شاپور بختیار: من هرگز حملۀ بیگانه به ایران رو نمی پذیرم. اما فکر می کنم که روندِ وقایع به سمتی می رود که انفجار، می تواند از درونِ ایران رُخ دهد، و نه از بیرون. امیدوارم اینطور باشد.
فکر می کنید تحتِ چه شرایطی به ایران بازگردید، آیا بعد از یک قیامِ داخلی توسطِ مردم خواهد بود؟
[شاپور بختیار]: کم و بیش می توانیم همه چیز را با هم هماهنگ کنیم، امیدوارم. می توانیم اینکار را بکنیم، چون من همۀ اطلاعات را از ایران دارم و می دانم که شرایط دقیقاً چطور است، با وجودِ همۀ اقداماتی که دولتِ خمینی انجام می دهد. ببخشید دولتی در کار نیست، ما دولت/کشور نداریم، چیزی داریم کم و بیش شبیهِ فئودالیتۀ ملّاها. خمینی قدرتمند است، پیشوایی ست مثلِ هیتلر یا استالین.
آقایِ بختیار قبل از انتصابَش به نخست وزیری شاه، شش بار در ایران زندانی شده بود. انتصاب او پیامی آشتی جویانه و ناموفق بود، به انقلاب رو به اوج. شاپور بختیار عقیده دارد که "هنوز می تواند در کشورش نقش ایفا کند".

مجاهد و ملا

به هر روی مشکلِ بزرگِ این مبارزه اینِه که،

"فردا"، به قولِ معروف میگه، "آنچه که به دیگ اِه، با کمچِه میاد بیرون"، احتیاجی به این بلوف هایِ این و اون و اون و اون نداره

این مبارزه، اگر آمریکا خودش رو قاطی اش داره میکنه، اگر جک استراو افتاده به دست و پا و چهارچنگولی داره به ایران میره، اگر اتحادیۀ اروپا داره همۀ توانش رو به خرج میده که مبارزۀ مردمِ ایران رو بی رنگ و بو بکنه، همۀ اینها فایده ای نداره.این مبارزه، مبارزۀ فَقرِه، مبارزۀ بدبختی، مبارزۀ "ستمدیدگان"، مبارزۀ "مصیبت کشیدِگان"، مبارزۀ "خانواده از دست دادِگان"، مبارزۀ "خفه شُدِگان"، مبارزۀ "بردگان"، مبارزۀ "همۀ ستمها بر آنها شدگان" با مرکزِ ستم، مرکزِ اهریمنی، مرکزِ همۀ بدی ها و مرکزِ همۀ ننگ ها چیزی به نامِ "اسلام" و "جمهوری اسلامی" یه، هیچ چیزی غیرِ این نیست.

حالا آمریکا هم میخواد بگه که، در این گیر و دار بیاد اعلامیه بِده که آقا:"جوانانِ دانشجو رو باید تقویت کرد"، که با این اسم مبارزۀ مردم ایران رو آمریکایی اش بکنن، نه آقای آمریکا، اینجوری باور کن نمیشه. انگلیس هم خودشُ قاطی میکنه، نه نمیشه. تنها کسیکه توی این قضیه خیلی راحت رولِ خودشُ  بازی کرد و دستش رو شد فرانسه و مزدورانِ دیگرِ شِبهِ آخوند؛ مجاهدین بودند، که اینها اومدند علنا و آشکارا مخالفتِ خودشون رو در یک سطحِ بسیار بسیار بزرگ با جنبشِ مردمی داخل کشور نشون دادند، یعنی مجاهد دقیقا همون کاری رو کرد که در روزِ نخستینِ آمدنِ ملا کرد، یعنی بزرگترین خدمت رو مجاهد با کشتنِ فرزندانِ ما در درونِ میهن به ملا کرد، ملا رو آورد به تخت نشوند، بعد هم خودشون، گفتند: "آقا تو حقِ حسابتُ بگیر برو، هشت میلیون تو کف ات پیدا میکنی". یه بچه سوسولِ گدایی که در تمامِ زندگی اش هشت تا پِنس نمیتونست تو جیبش داشته باشه، یکدفعه از تویه کفِ اتاق خلوت اش، پَستوی اتاقش در فرانسه نه میلیون دلار پول پیدا میشه و ایــــن تازه یک قطره از دریایِ اون حقِ حسابی است که اونهایی که در 25 سال پیش این مصیبتُ به سرِ ملت ما آوردند به این جانورها دادند. وگرنه ملا و مجاهد یکی بودند، رفیق بودند، همدوش بودند، همسنگر بودند، هم خون بودند، او اسلامه محمد رو براش سینه میزنه، این اسلامه علی رو. محمد و علی هم، پسرعمو که هیچی، برادر که هیچی، تو بغلِ دخترِ همدیگه میخوابیدند و از این حرفها. اصلا مساله این نیست اش که مجاهد و ملا با همدیگه فرقی داشته در طولِ تاریخ یا دارند.

منتهی عناصری بودند ملا رو گذاشتند بالای سرِ ملت ایران با چماق که پدرِ این ملتُ دربیاره، مجاهد هم که وردستش بود سرانجام برای اینکه درگیری از اون هنگام سر این رونِ مرغ و دمِ مرغ ایجاد نشه در داخلِ کشور؛ اینها را هم آوردند بیرون، هر چه دلشون خواست پول توجیبی بهشون دادند، تلویزیون دادند، رادیو دادند، هرچی که شما فکر میکنید، تانک دادند، توپ دادند، آخه آقا شوخی نیست که یکی توی عراق یکدونه تانک داشته باشه، تویِ رژیمِ صدام حسین. این خیلی، روی این قضیه باید خیلی حساب کرد، یکدونه تانک، یکدونه ماشین شخصی یک ایرانی بِره در عراق نمیتونه بخره. اینها تانک و پایگاه داشتنِ شون برمیگرده به یک سلسله ماجراهای سیاسی، اقتصادی و توطئه های جهانی علیهِ اون هم همش علیۀ ملت ما. وگرنه اون یارو مسعود رجوی اصلا چه نجاستی هست که ارزشِ حرف زدن و اینچیزها رو داشته باشه. ولی خب دشمنانِ این آب و خاک همیشه از آدمهای بی بها خیلی چیزهای گنده درست کرده اند، مثل خمینی. همۀ دنیا میدونن که این آدم دیگه لجن ترین، متعفن ترین، یاوه گو ترین، بیسوادترین، بیشعورترین، خشن ترین، آدمکش ترین، نانجیب ترین، بی هویت ترین، بی اصل و نسب ترین، بی مملکت ترین، بی کشورترین، بی همه چی ترین و بی ناموس ترین اهریمنی که رویِ زمین اومده خمینی بود؛ ولی خب، ساختن و بردنش تویِ کرۀ ماه و روی مریخ و گفتند: موهاش تویِ نجاست نامه ای به نام تازینامه به نام قرآن هست تو هر صفحه ای، فلان واینها، از این تبلیغات کردن براش، بردنش اونجا، مجاهد هم همینطور.

اینها دو تا با هم شریک بودند، همراه بودند، همگام بودند، هم خون بودند، اندیشه شون یکی بوده، فکرشون یکی بوده، هدفشون برای ویران کردنِ ایران یکی بوده و هنوز هم یکی هست. و می بینیم که در هنگامیکه مردم ایران دستش رو به زانوی خودش میگیره و بلند میشه میگه: "یا هِمّتا"، در همین هنگام دوباره مجاهد کاری شدیدتر و کثیف تر از کاری که در آغازِ انقلاب با تفنگ بدست گرفتن و علیهِ مقدسات ملی ما جنگیدن کرد در این چند روز کرد، با خودسوزی ها و آتش سوزی ها و از این مزخرفات.

من امروز یکی از اینهارو می دیدم، یَک آدمِ کچلِ  بی ریخته دماغ گنده ای، یکی از اونا که خودشُ سوزونده بود رسیده بودن بهش، این[جایِ] پیراهنش پاره شده بود، اینوَراش پیدا شد [بود]، من در تلویزیون العربیه می دیدم، این فقط بدردِ باغِ وحش میخورد، نه، حتی انسان! نمیشه به این جانور دو پا گفت.

اینها، اینها بودند، اینها بودند، یک سری به اصطلاح لُمپن، یک سری چاقوکش، یک سری لات، اومده اند توی مغز هاشون یک چیزی رو چپونده اند؛ همون سربازِ تازی 1400 سالِ پیش رو از مجاهد و ملا درست کرده اند و انداختنِ ش به جونِ فرهنگ و تاریخ و خردِ مردم ما.